در اينجا هدف ما بررسى اسلام ابو طالب ( ع ) ، عموى پيامبر ، نيست ، او كه در شرايط بسيار سخت در كنار برادرزاده‌اش ايستادگى كرد ، و وقتى قريش بنى هاشم را مورد مجازات قرار داده و انجام هرگونه معامله با آنان را براى همگان تحريم كردند ، ابو طالب در كنار پيامبر ( ص ) بود . اگر پيامبر نمىتوانست افكار و عقايد عموهاى خود را متزلزل كند ، اين حمايت و جمله‌اى كه پيش از فوت آن را بيان داشت و اندكى قبل به آن اشاره كرديم واقع نمىشد . در اينجا هدف ما از پرداختن به داستان ابو طالب ( ع ) نگاه به فرزندش على ( ع ) است كه در اين فضاى آكنده از ايمان و ارزشهاى جديد رشد كرد ، چه در خانه پدرش و يا در خانهء پسر عموى خود كه براى كاستن از فشار زندگى « رهبر فقير » قريش ، به آن انتقال يافت . همهء اينها در جلاى شخصيت آن حضرت سهيم بود . تا آنجا كه - به نظر بسيارى - اولين مردى است كه به محض آغاز دعوت به اين دين جديد - اسلام - ، به آن گرويد « 1 » . 2 على و اسلام بديهى است كسى كه اين گونه در نزديكى رسول خدا ( ص ) زيسته اولين كسى باشد كه از اسلام تأثير مىيابد و با آغاز اولين مرحلهء دعوت يعنى دوران تبليغ سرّى آن ، به اين دين مىگرود . همانا على ( ع ) در خانهء اسلام رشد يافت و در مراحل اوليهء حيات اين دين آسمانى به اسرارش آگاهى يافت ، يعنى پيش از آنكه دعوت اسلام از محدودهء

--> دارند ، در مورد مسلمان بودن ابو طالب ترديد روا داشته و يا حتى آن را ناشى از دشوارى دست شستن از سنتها و تقاليد در كهنسالى مىدانند ، حال آنكه دقت در روايتهايى كه خود نقل كرده‌اند بيانگر اعتقاد قلبى حضرت ابو طالب ( ع ) به اسلام است ، به ويژه كه در همان آغاز كار وقتى پيامبر اسلام ( ص ) خانوادهء خود را به اين دين آسمانى دعوت كرد ، ابو طالب در پاسخ اظهار داشت : هيچ چيز براى ما دوست‌داشتنىتر از يارى تو نيست ، پس نصيحت تو را پذيرفتم و سخنان تو را به كمال تصديق مىكنم . ( سيره آموزى ، محمد غزالى ، دفتر نشر فرهنگ اسلامى ، ص 109 ) م . ( 1 ) حسن جابر ، الفكر السياسى عند الامام على ( رساله دكترا كه منتشر نشده است ) ، دانشگاه اللبنانيه : 1991 ، ص 11 .